خانه » معماری » معرفی معماران » کامران دیبا

کامران دیبا

کامران دیبا(طباطبایی)

متولد سال ۱۳۱۷ تهران

فارغ التحصیل رشته معمارى و شهرسازى دانشگاه هاروارد واشنگتن
اقامت دائمى در اسپانیا در سال هاى پس ازانقلاب

 

كامران دیبا در معماری معاصر ایران نامی آشنا و معتبر است . وی پسرعموی فرح دیبا است. آرشیتکت برنامه ریز شهری و نقاش ایر انی در رشته معماری دانشگاه هارواد واشنگتن دی سی تحصیل کرد.در سال ۱۹۶۴ در این رشته فارغ التحصیل شد و پس از آن به مدت یک سال تحصیلات تکمیلی را در رشته جامعه شناسی ادامه داد.

در سال ۱۹۶۶ به تهران بازگشت و یک سال بعد رئیس و طراح ارشد شرکت مهندسین مشاور “DAZ” شد.”DAZ” در ایران پروژه های بزرگ و گوناگونی به انجام رسانید و به سرعت توسعه یافت به طوریکه در سال ۱۹۷۷ صدوپنجاه پرسنل داشت.
دیبا در ایران صرفا در بخش دولتی فعالیت می کرد.وی به سنت های بومی و هم چنین نیاز های جامعه شهری مدرن و اثر متقابل انسان علاقه مند بود.

آثار او در ایران و تهران پر شمار نیستند ، اما حضوری بارز و چشمگیر داشته و دارند : موزه هنرهای معاصر ، فرهنگسرای نیاوران ، پارك شفق یا به گفته خود او پارك یوسف آباد ، برخی بناهای دانشگاه جندی شاپور (دزفول) ، شهر جدید شوشتر و … . كه در یك دوره ۱۲ ساله (از سال ۱۳۴۵ تا ۱۳۵۷) طراحی و اجرا شده‌اند .

او در مدت اقامتش در ایران به عنوان معمار مدرس دانشگاه ، نقاش و سازمانده برنامه‌های اجتماعی فعالیت داشت . علاقه واقعی او به گفته خودش طراحی شهری بود و تنها در سال‌های آخر كار حرفه‌ای اش در ایران ، پس از جستجو‌های بسیار شانس با او یاری كرد و امكان طراحی شهرك شوشتر نو را یافت كه برنده جایزه معماری آقا خان شد و در نمایشگاه آثار معماری و شهرسازی قرن بیستم ، كه به مناسبت فرا رسیدن سال ۲۰۰۰ در لوس‌آنجلس برگزار شد ، به عنوان طرح برگزیده در مجموعه آثار معماری و شهرسازی جهان به نمایش گذاشته شد . این كار و كارهای دیگر او در مجلات ‌‌معماری و شهرسازی سایر كشورها نیز معرفی شده‌اند .

آثار:

  • موزه هنرهای معاصر تهران
  • فرهنگسرای نیاوران
  • پارك شفق یا به گفته خود او پارك یوسف آباد
  • دانشگاه جندی شاپور (دزفول)
  • شهر جدید شوشتر

 

فرهنگسرای نیاوران

 

 

موزه هنر های معاصر

تحلیل موزه:

در طراحی موزه هنرهای معاصر دو دیدگاه مورد بررسی قرار داشت که هر دو آنها به درستی انتخاب و مورد بازبینی قرار گرفتند: یکی در محوطه اطراف سایت بود یعنی پارک لاله (تهران) که یک پارک نسبتا بزرگ است و دیگری مسیر دسترسی به موزه که در کنار یکی از محورهای حرکتی پارک لاله قرار داشت.
کامران دیبا در طراحی موزه حیاط مرکزی را انتخاب کرد که علاوه بر اینکه یکی از نشانه های معماری ایرانی باشد بتواند به کمک آن فضایی مجزا از پارک را ایجاد کند. علاوه بر آن کامران دیبا با طراحی دید مناسب از حیاط مرکزی به پارک سعی بر برقراری رابطه با پارک نیز دارد. این رابطه در طراحی داخلی نیز با پنجره های دیواری و سقفی حفظ شده است.

بادگیرها به وضوح در کالبد و فرم بنا خود نمایی می کنند بادگیرهایی که سابقا نقش تهویه و جریان باد را در ساختمان داشتند اکنون وظیفه انتقال نور به داخل بنا را دارند. نور نیز همانند باد از دل بادگیرها عبور کرده و در دل فضا بخش می شود. سایه ها – نیم سایه ها و نورها به طوری کنار یکدیگر قرار گرفته اند که هر گالری را به بخشی مجزا برای نمایش آثار تبدیل می کند.
نکته قابل توجه در مسیر حرکت و سیرکولاسیون حرکتی موزه است. مسیر آغازین بازدید کنندگان یک رمپ می باشد که شما را با حرکت دورانی خود به زیر زمین هدایت می کند. مخاطب مجبور به حرکتی آرام (شیب رمپ) و مارپیچ را دارد. گویی دیبا قسط داشته که مخاطب خود را از فضای خارج و نا آرام موزه رها کرده و به سمتی جدا و احساسات درونی خود باز گرداند. در مسیر حرکت کف گالری ها شیب ملایمی دارد که علاوه بر بالا بردن شما (مخالف رمپ ورودی) شما را به سمت محل شروع برای خروج هدایت می کند. آخر کار هم شما بدون متوجه شدن شیب مسیر به یکباره خود را مقابل همان رمپ خواهید دید………….

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *